De deur van de refuge valt achter me in het slot. Ik heb de capuchon ver over het hoofd getrokken, de regenbroek aan en de papiermap in de regenhoes gestoken. Ik kijk naar de lucht. Het is even gestopt met regenen. Van het uitzicht is niets te zien, ik zit midden in de wolken. De stormwind van gister is gaan liggen. Toen besloot ik dat het te bar en boos was om in mijn eentje over een bergrug te wandelen. Vandaag is het gewoon een hele slechte dag met voldoende zicht om te lopen. En de voorspelling is dat het vanmiddag beter wordt.

Na honderd meter pik ik de route op. Het begint weer te regenen. Er stroomt water over het pad, dat twintig meter verderop in mist is gehuld. Een stukje klimmen door een mossig en druipend bos met verwrongen bomen en dan verder omhoog naar de top van Le Hohneck (1363 meter). Een kudde gemzen springt voor me over het pad, silhouetten in de mist die me aan de rand van mijn blikveld staan na te kijken.

Boven op de top jaagt de wind de regen in vlagen voorbij. Van het uitzicht van 360 graden zie ik er nul. Geen bergen, geen diepte, geen Rijnvallei. Het ligt daar allemaal verborgen. Het is lastig te zien waar de wandelwegwijzers staan. Ik vraag het bij het restaurant aan de eigenares, die daarna met een vies gezicht snel het raam weer sluit. Het restaurant, maakte ze me eerst heel goed duidelijk, is nog tot 10 uur gesloten.

Ik heb me voorgenomen dat, mocht er ook maar een tegenvaller zijn, ik omkeer en morgen opnieuw begin. Maar gelukkig is het pad goed begaanbaar en in combinatie met mijn GPS is de route gemakkelijk de te volgen. Het pad loopt over de oude Frans-Duitse grens van 1870, waar hier en daar nog een grenspaal aan herinnert. De D eraf gebeiteld, de F nog altijd goed zichtbaar.
In gedachte verzonken loop ik verder. Mijn schoenen soppen intussen. Links van het pad verdwijnt beneden me de helling in een witte leegte. Het heeft iets indrukwekkends te weten, dat de diepte er is maar dat je hem niet kunt zien.

De regen wordt wat onregelmatiger en de mist trekt verder op. Af en toe zie ik voor me, langs het pad de contouren van enorme rotsen. Als het nog weer wat helderder is, zie ik weer een paar gemzen die op zo’n rots omhoog springen. Boven mijn hoofd hoor ik een leeuwerik zingen in de mist, het steekt vreemd af tegen de ruigte van het moment. Dan doemen de silhouetten van bergen op in de verte. Wat een spektakel. Ik ben een moment verbaast te zien wat een kolossen het zijn. En beneden me lijkt het bos zich oneindig ver uit te strekken om dan weer in de mist te verdwijnen.

Op en neer gaat het pad over de bergrug. De wereld wordt langzaam weer zichtbaar. Uit de dalen stijgen dampen op en de wolken trekken af en toe nog tussen de bergtoppen door. Hoewel de regen gestopt is ben ik klam en mijn voeten nog erg nat. Ik begin moe te worden. Ik neem maar weinig en kort pauze vanwege de kou en nattigheid.

Precies op tijd is daar mijn refuge. Na een warme douche besluit ik toch nog weer even naar buiten. De zon schijnt inmiddels tussen de wolken door en het is weer helder. Ik schilder de bergen, paarsig in de verte. Vanochtend lijkt alweer ver weg en van een andere wereld. Een wereld die in de mist desondanks eventjes groter en indrukwekkender leek dan die van nu, terwijl ik hier zit en alles weer binnen mijn blikveld heb.

 

 

Op de radio

 

7 reacties

  1. door Mark

    Hoi Aafke,

    Een heel leuk en herkenbaar verslag voor gr5 lopers.

    Succes

    Mark

    geschreven op dinsdag 1 juli 2014
  2. door Wiesje

    Hallo Aafke. Wat een verrassing, alweer een verslag. Die maaltijd had je wel verdiend, stevige kost , speels versierd met Oost Indische kers. Ziet er goed uit en jij , ondanks de regen, ook. Lijkt veel op de foto die ik van je nam in Limburg toen je voor de deur van onze camper stond om kennis te maken. Wat slaag je er geweldig goed in om de sfeer van je omgeving te treffen in je aquarellen, ik geniet niet alleen, maar bekijk ze ook nauwkeurig, om erachter te komen hoe je het allemaal doet , er zit zoveel diepte in, geweldig! Heb nu al meer dan 50 aquarellen van deze reis van je, op mijn I-pad verzameld , wat een productie en dan heb je waarschijnlijk ook nog kaarten gemaakt . Ben je nu qua afstand ongeveer op de helft, of zit ik er ver naast? Zet hem op en genieten hè? Liefs, Wiesje

    geschreven op dinsdag 1 juli 2014
  3. door BertusS

    Hoi Aafke,

    Wat top, je aquarellen, als ik er naar kijk zie en voel ik de omgeving en als ik wat beter ruik, zou het zo het natte gras kunnen zijn bij je voeten. Maar het is het gras in Luxemburg, wanneer de zon door de mist komt, langzaam op aan het drogen is.

    Ook een dikke knuffel van Noa, de kleine pup mee met veeel pit.

    Bert, Anita en Noa (&)

    geschreven op woensdag 2 juli 2014
  4. door Ger

    Je blikveld eindigt waar het oneindige begint.
    En elke keer als je een stap zet ontvouwt zich een stukje daarvan.
    Het gaat gelukkig langzaam zodat je de tijd hebt het in je op te nemen.
    Ik volg je pad en bewonder.
    Veel inspiratie toegewenst.
    Ger

    geschreven op woensdag 2 juli 2014
  5. Dag Aafke!
    Wat heerlijk om je verhalen te lezen en wat ben je al ver!
    Het lijkt ( en dat is natuurlijk ook zo) al zo lang geleden dat we je ontmoet hebben op de camping in Millingen.
    Je maakt prachtige aquarellen, maar je fotografeert ook erg goed.
    Hou de moed erin, rustig verder lopen, gewoon de ene voet voor de andere en dan kom je er wel!
    Wij zijn nu alweer een week thuis van onze fietstocht naar Rome. Thuis zijn went snel, dus geniet maar van je tocht en de vrijheid die je nu hebt.
    Nog heel veel wandelplezier en we blijven je tocht zeker volgen!
    Hartelijke groet, Gerrit en Maureen Hup

    geschreven op zaterdag 5 juli 2014
  6. door Wiesje

    Hoi Aafke. 14 weken ofwel drie maanden zitten erop. Van 7 april tot 7 juli !! Gefeliciteerd, wat een enorme prestatie heb je geleverd tot nu toe, inclusief meer dan 50 prachtige aquarellen. Stap voor stap dichter bij Nice. De trajecten worden misschien fysiek zwaarder, maar gaandeweg ben je natuurlijk ook steeds beter getraind. Dit komt vast en zeker goed. Heel veel succes verder , liefs, Wiesje

    geschreven op zondag 6 juli 2014
  7. door Trynke

    Hallo Aafke,
    Super dat je de moed nog niet hebt opgegeven.Jij doet wat al duizenden jaren gewoon is , nu vinden we het bijzonder. Lopent de kost opscharrelen , waar je de kost mee verdient en je bezittingen draag je op de rug.
    Bij de kruistochten hadden ze alleen geen iphone bij zich , maar de rivieren , bergen en dalen zijn dezelfde als toen.
    Bijzonder dat wij , in deze tijd, mogen mee-beleven wat vroeger gewoon was.
    Een hele goeie reis toe gewenst. Groetnis fan Trynke

    geschreven op donderdag 10 juli 2014

schrijf een reactie