"Shit, shit, shit!" Voor de derde keer probeer ik met behulp van mijn kaart en GPS terug te keren op het gemarkeerde pad dat ik een stukje terug ben kwijt geraakt. Het is de eerste etappe van de GR533 een variant van de GR5 die wat directer richting het zuiden loopt en meer faciliteiten lijkt te hebben op de route. Ik besloot daarom dat ik die voor een stuk aanhoud. Het landschap is binnen korte tijd weer totaal verandert. Ik heb de velden en het gemoedelijk glooiende boerenland verlaten en ik ben de bergen ingelopen. Eerst leken die nog ver weg maar desondanks zagen ze er onheilspellend uit zo hoog en donker aan de horizon, boven het vrolijke geel van het graan. Na een rustdag van rondhangen in het dorpje St-Quirin aan de voet van de Vogezen ben ik blij dat ik weer op pad kan. Het zit wat tegen want ik kan een postpakketje niet versturen en loop daarom met extra gewicht. Het eerste stuk gaat goed. Het pad loopt door het bos. Zover ik op mijn kaart kan zien zijn de Vogezen vooral bos. Veel dennen en berken, en een paar eiken. Hier en daar een beekje en rood kleurende rotspartijen. Wanneer ik richting de top van de Grand Rougimond op 612 meter klim, loop ik een keer fout en eindigt het pad in het niets, maar niet veel later bereik ik toch de top. Een groep gepensioneerde Elzassers zit er gezellig te lunchen. Ik krijg koffie aangeboden, en na een tijdje gaan ze weer verder en blijf ik alleen achter met de wind in de boomtoppen. Ik loop naar het uiteinde van de rots en in de zon zie ik onder me Lorrain liggen, waar ik vandaan kom. Ik begin aan de afdaling. Beneden in het dal moet ik aan de overkant de helling weer op. Die is zo steil dat ik het niet kan laten hem met mijn iphone te meten: 28%. Boven aangekomen zie ik geen markering meer en het pad is niet te herkennen. Het zou net zo goed links, rechts als rechtdoor kunnen lopen. Terug dus maar naar beneden, waar toch echt staat aangegeven dat ik op het goede pad zit... Het moet een stuk zijn dat onlangs is verlegd want volgens mijn militaire staf kaart bestaat het pad niet en volgens mijn GPS-track loop ik fout. Ik besluit de GPS-track en de ingetekende route op de kaart te volgen, om zo de route verderop weer op te pikken. Even later na meerdere pogingen, sta ik te vloeken en stampvoeten omdat de kaart werkelijk kut is. Ik heb inmiddels het oude en overwoekerde pad gevonden dat ik tien meter heb gevolgd om vervolgens evenveel teken over mijn blote benen te hebben kruipen. Bij een voorbij rijdende boswachter informeer ik of het volgende pad dat ik op het oog heb, ook echt bestaat en of het me ook echt terug op de route brengt. Na een bevestigend antwoord begin ik voor de vierde maal aan de klim om na 3 kilometer boven eindelijk weer de markering te vinden. Nog zeker een uur te gaan. Terwijl ik weer een teek van mijn been pluk, omdat het pad vaak door hoog gras loopt, zie ik dat ik een ander over het hoofd gezien heb. Die heeft zich inmiddels in mijn knieholte heeft verschanst. Ik zucht, ontmoedigd door al dit geworstel, en voel me even heel ver weg in de wildernis en de oneindige bossen. Ik hoop dat het pad voor de rest van de dag goed aangegeven is zodat ik nog een beetje op tijd in Val de Chatillon aankom waar ik ook nog een slaapplek en eten moet regelen. Met zeker 6km meer op de teller en ook heel wat hoogte meters meer, stap ik om half vijf letterlijk het bos uit de straat op. Ik zie een vrouw en man die ik aanspreek om te vragen of er ook iets van een chambre d'hotes is in het dorp. Ik moet er werkelijk moedeloos uitgezien hebben toen ze me antwoorden dat die nog 5km verder was, want de vrouw bood gelijk aan me even te brengen. Aldaar aangekomen wordt er niet open gedaan. Na wat overleggen kan ik met mijn tent bij haar ex, de man waarmee ze stond te praten, in de tuin staan. Maar eerst moet ze even langs haar moeder, waar ik een douche mag nemen en limonade en koekjes krijg. Ze rijd me zelfs nog even langs de supermarkt en even later zitten we de tweede helft van het voetbal te kijken. Als ik 's avonds in mijn logeerkamer nog eens mijn benen controleer, denk ik aan de dag van morgen en voel ik dat mijn moed flinter dun is. Met de relativerende gedachte dat ik vast niet nog een dag tref met slechte markering én paden met extreem veel teken én een route die niet klopt met mijn kaart, val ik het moment dat ik lig, nog zonder mijn deken helemaal op te trekken, uitgeput als een blok in slaap. De volgende dag is jammergenoeg niet anders. Ik heb een lange broek aan gedaan. Misschien is het de twijfel die erin geslopen is, maar ik loop weer een stukje fout en daarna gaat het steil omhoog door de bush. Als ik bij het pleintje aankom van het laatste gehucht van de etappe die dag, heb ik zeker alweer 30 teken van mijn broek geplukt. Ik blijf wat hangen bij de fontein en met tegenzin loop ik de landweg af het bos weer in. Weer hoog gras, teken, een markering en daarna een onduidelijk pad dat langzaam opgaat in het bos en ook weer niet op mijn kaart staat aangegeven. Ik blijf midden in mijn pas staan. 'Ja, dag!' Roep ik hardop. Dit is voor mij teveel van het goede. Ontvangst heb ik wel en na even met het thuis front te praten keer ik om. Geen idee wat ik nu zal doen maar dit is me iets te veel survival, laat staan dat ik zo aan schilderen toekom. Met de bakkersbus rijd ik mee naar beneden. Ik krijg nog een Pâte Lorrain toegestopt nadat ik mijn verhaal heb vertelt en even later bel ik weer aan bij Michelle mijn Franse gastheer. Ik kan er nog een nacht blijven en daarna brengt hij me naar Sarreburg en neem ik vandaar uit de trein naar Strassburg. Het voelt een beetje verloren weg van de route, zonder duidelijk pad om te gaan en met zo weinig moed is het moeilijk te bedenken wat ik zal doen. Op mijn kamer, met open raam waardoor af en toe kreten van fransen voetbal fans naar binnen drijven, heb ik net besloten de GR5 toch te proberen. Morgen met de trein naar Schirmeck en daar pik ik de route weer op. Hopend dat in dit geval de uitdrukking, dat de kortste route niet perse de snelste is, van toepassing is.    
Op de radio
 

19 reacties

  1. Hoi Aafke nou je bent al verder op de GR5 dan wij ooit gelopen hebben. Bij ons hield het al op bij Vielsalm. Ja wij liepen ook nogal eens te zoeken. Maar dat je les Ballons neemt harstikke stoer. Lopen is geweldig maar het moet ook wel een beetje meezitten. Omlopen is verschrikkelijk vermoeiend vooral aan het eind van een dag. Nou succes verder en geniet van het landschap en de ruimte en de bijzondere ontmoetingen. Groeten. H.T.

    geschreven op vrijdag 20 juni 2014
    • Hoi Henk! Leuk te weten dat we over het zelfde pad hebben gelopen 🙂 en les Ballons… Ik probeer zo min mogelijk vooruit te kijken.. Hihi

      geschreven op zondag 22 juni 2014
  2. “Geen idee wat ik nu zal doen maar dit is me iets te veel survival, laat staan dat ik zo aan schilderen toekom”. Wat zal ik zeggen? Dan schilder je toch even niet? Bij survival wordt kunst luxe, zelfs elitair. Ik denk dat ik iemand mee zou moeten hebben, om dergelijke ervaring te kunnen delen. Dat je uiteindelijk toch ergens voor een TV zit, lijkt mij in de tegenstelling, een geweldige ervaring van mede-mens. Die ellendige teken zouden mij doen twijfelen aan zowel schepping als evolutie. Vol van ergernis over een bloedzuigerige natuur. Wat is een mens zonder paden? Broos en kwetsbaar, denk ik. Uit mijn jeugd in een omgeving van bos. toen nog niet doorsneden door snelwegen, herinner ik mij het gevoel geen herkenningspunt te hebben. Noch een idee van afstand van de weg naar huis. Eenmaal thuis leek dat gevoel onwerkelijk. Maar dat was het niet. Een mens zonder paden is zeker even de klos.
    Ik ken mensen die naar Spanje zijn gewandeld, maar dan met pleisterplaatsen en zonder schildersezel. Met publiciteit in het plaatselijke nieuws. Wat jij doet is van ander orde.
    Ik ken jou niet, niet anders dan middels Harold. Maar ik sta stil bij jouw ervaringen. Ik hoop dat je op moeilijke momenten een goed mens ontmoet. En volg jouw verder reisverslag. Met respect, Pyt Dillingh.

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014
    • Hoi Pyt! Dank je voor je leuke reactie die ik met plezier heb gelezen. Inderdaad vreemd hoe de geest werkt, eenmaal binnen en veilig op de bank is dat gevoel vreemd. Met de tv aan verbonden met de rest van de wereld en Nederland nog weer wat meer.

      geschreven op zondag 22 juni 2014
  3. door Lotte B

    Dag Aafke,
    Wat een beren krijg je af en toe op je pad… als dat pad dus al vindbaar is. Ik vind het heel moedig wat je doet, en ik hoop dat je die moed erin kunt houden (of altans, steeds terug kunt vinden) tot je je doel hebt bereikt.
    Heel veel succes!
    Groetjes, Lotte

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014
  4. door conny

    toi, toi, ben zo benieuwd hoe jij de bergen in beeld brengt. kus. Con

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014
  5. door Wietse

    Het werk wordt steeds interessanter. Houd moed. Stap voor stap en met beleid.

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014
  6. door Wiesje

    Hoi Aafke, vanmorgen je nieuwste verslag gelezen met gemengde gevoelens. Grote bewondering maar ook wel een beetje bezorgd o.a. vanwege de teken. Freds advies in geval van een serieuze beet met ringvorming er omheen of griepachtige verschijnselen ! : doxycycline 100 mgr. 2xdgs, gedurende 14 dagen, zo snel mogelijk mee beginnen. Dat je een doorzetter bent, heb je al dubbel en dwars bewezen. Je zult wel denken ,” waar bemoeien ze zich mee,” maar op deze afstand kunnen we ons steentje alleen bijdragen door peptalk en goedbedoelde adviezen. Het liefst tilden we je even over de Vogezen heen. Wat heb je die trouwens prachtig geschilderd op je laatste aquarel, zo herkenbaar getroffen. Langs de Rijn door Duitsland zuidwaarts rijdend , zie je ze exact zo liggen aan je rechterhand. Prachtig! Zet hem op en opnieuw, pas goed op jezelf.

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014
    • Nog steeds koorts en kring vrij! Houd het in de gaten! Gr5 is na 2 dagen lopen bij lange na zo erg niet. En kan weer genieten van de bergen, mijn benen zijn sterker dan ik dacht. Desondanks wel met de pijpen in de sokken! Dank voor het doktors recept, handig zo die connecties, 😉 liefs.

      geschreven op zondag 22 juni 2014
  7. door Christa

    Heeey moedige Aafke!

    Nou, als ik dit zo lees heb jij de moed helemaal niet verloren. Al voelt die misschien even flinter dun…moedig ben je sowieso. Ik heb echt zooooo respect voor jou! Dan baal je gewoon even heel hard, huil je en schreeuw je even….dat lucht misschien op! Er word voor je gezorgd:) Tof te lezen dat je dan ergens mag overnachten in een tuin, koekjes en limonade krijgt bij een oma…haaha, jij hebt mooie verhalen. Je inspireert als een malle! Zwaai!

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014
    • Dank je voor je lieve berichtje Christa!

      geschreven op zondag 22 juni 2014
  8. Ha Aafke! Respect voor je moed en doorzettingsvermogen.
    Knap hoor om al deze `ontberingen` te moeten doorstaan.
    Mooi reisverslag trouwens en wat ben je al ver!
    Veel sterkte en ga zo door!

    geschreven op zondag 22 juni 2014
    • Dank je Huug!

      geschreven op zondag 22 juni 2014
  9. Hé Aafke, laat je niet gek maken door of over teken. Jaarlijks moet ik meerdere malen van die bloedsuigers uit mn huid trekken, soms wel 30 in een jaar. Een jaar of vijf terug had ik een keer een kring en voelde ik me niet fit. Na een antibiotica kuurtje was ik in een paar dagen weer kip lekker. Dus, elke avond controleren, en verder geen paniek. Geniet van het pad over de Ballons, het is mooi. Soms manshoge brem, dan beukenbossen, schapenweitjes enz.
    Veel plezier, Jaap

    geschreven op zondag 22 juni 2014
  10. door Inge

    grote topper die je bent, still proud. x

    geschreven op maandag 23 juni 2014
  11. Dag Aafke, ook al is het pittig, als je doorzet krijg je nog heel veel moois te zien. Je zou kunnen zeggen: teek it or leave it.
    Ik hoop, dat je de teek voor lief neemt en dat je weet vol te houden. Ik krijg steeds meer bewondering voor je en ga er van uit dat je je niet op je kop laat zitten. Je zou er later alleen maar spijt van krijgen. Als je vindt dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan, dan heb je volkomen gelijk, maar als je doorzet krijg er ook het nodige voor terug.
    Je mag er wezen,
    ook in de Vogezen.
    Het goede en veel genieting,
    Willem

    geschreven op maandag 23 juni 2014
  12. door Hester

    Ha lieve Aaf,

    Vannacht van je gedroomd. Je was nog niet vertrokken, want het speelde zich thuis af, en geen teek te bekennen. Geweldig dat je al zo ver gekomen ben! En zoveel mooie dingen hebt gemaakt..
    Liefs, Hester

    geschreven op maandag 23 juni 2014
  13. door Christine

    Hoi Aafke,
    Wat een ontberingen allemaal… En wat ga je daar goed mee om! Mooi dat je alles zo met de rest van de wereld – waar het ‘leven’ gewoon doorgaat – deelt. Dan staan we even stil bij waar jij in je eentje mee bezig bent. Zo bijzonder! Al die mooie ontmoetingen, je prachtige aquarellen en je beeldende wijze van schrijven, het kan straks zo in een boek. Wij bewonderen je en wensen je alle goeds onderweg!
    Lieve groet,
    Wim en Christine.

    geschreven op maandag 23 juni 2014
  14. Lieve aaf ik heb grote bewondering voor je op de manier hoe jij dit doet supper hou moed je Mont er wel kus jos

    geschreven op vrijdag 27 juni 2014

schrijf een reactie