Twee emmertjes water halen

Nederland; het land van de bankjes die aan iets of iemand opgedragen zijn en de informatieborden over natuur en cultuur. En ook toch nog van de koeien in de wei. Terwijl ik langs de Maas zit te schilderen zie ik er één in de verte, in de wei die ik dacht voor mezelf te hebben. Als ik even later weer opkijk zijn het er een twintigtal geworden die langzaam grazend mijn kant op komen.

De lucht betrekt verder, en ik baal dat het licht verdwenen is, dat zo mooi op het water viel toen ik aankwam. Met mijn penseel in de aanslag wachtte ik eerst nog wat af of de wolken weer weg zouden trekken maar toen ik zag dat het alleen maar grijzer werd ben ik snel begonnen te schilderen.

Inmiddels staan de koeien om me heen. Eén komt op me afgelopen, om me vervolgens van drie meter stoïcijns aan te staren. Ik leg de laatste hand aan mijn aquarel terwijl ik van tijd tot tijd over mijn schouder kijk. Als ik mijn spullen opberg realiseer ik me dat ik achter de feiten aan heb geschilderd. Het licht dat ik had willen schilderen was al weg toen ik begon. Koud tot op het bot neem ik het veer bij Afferden en steek de maas over. Ik zet stevig de pas erin om weer warm te worden.

20140508-195836.jpg

De laatste dagen loop ik wat te worstelen met het schilderen en wil het net niet lekker lukken. Dan zit het weer niet mee, heb ik de rust niet omdat er nog wat praktische dingen moeten gebeuren, is er niet tegen de snel veranderende omstandigheden op te schilderen, of zie ik wel veel moois maar blijft de twijfel en is er net niet de overtuiging dat het echt iets is.

Zo loop ik met een wat somber schilder gemoed een paar dagen later tot vlak bij Sint Odilienberg. En zie ik daar het land, het licht, de wolken en de velden, en dan is het ineens klaar helder. Gelijk pak ik mijn schilderspullen en ga zitten. Dan blijkt dat ik al mijn water heb opgedronken. Hmm… Op zulke momenten staat zelfs dat niet in de weg.

Ik pak mijn de gps-app erbij en snelwandelend loop ik 500 meter terug en haal water uit het dichtst bij zijnde beekje. Een kwartier later zit ik te schilderen en drie uur later leg ik mijn penseel weer neer. Met weer nieuwe voldoeningen om als het moet een paar dagen te ploeteren.

20140508-200028.jpg

Wat ik verder beleefde

7 mei 2014