's Ochtends zitten we een croissant te eten in de warme zomer zon en 's middags tegen het eind van de wandeling op Col de Palet (2652 meter) begint het te sneeuwen. Het is toepasselijk voor het ski gebied dat we binnengelopen zijn. Op onze tent die we onder een skilift hebben opgezet blijft het liggen in nattige ijsklonten als we even later, dampende adem, onze couscous eten. We zijn benieuwd hoe we de nacht doorkomen. Alle kleren hebben we alvast aangetrokken en we bekijken nog even de route voor de laatste week dat we samen lopen. We gaan de gr55 volgen een variant op de gr5 die de ergste skigekte links laat liggen en hoog door de bergen gaat. Met bijbehorende temperaturen. De volgende ochtend hebben we ondanks de kou, goed geslapen, diep weggedoken in onze slaapzakken. Even is het helder en de zonsopgang is mooi met warm geel licht in de wolken maar al gauw trekt het dicht en als we de flats van het skidorp Valclaret achter ons laten begint het weer te sneeuwen. Hoger en hoger klimmen we naar col de la leisse (2758m) en dan door de valei erachter waar de sneeuw wervelt. We lopen over een vlakte met rotsen en stenen met aan weerszijde steilen hellingen van gruis die in de wolken verdwijnen. Hier en daar groeit wat gras en af en toe staan er bloemen tussen, de kelk gesloten schuddend in de koude wind. We lopen zelfs door een klein sneeuwveld dat nog niet gesmolten is maar de sneeuw die valt blijft gelukkig niet liggen. Voor pauzes is het geen weer en dus zijn we vroeg bij ons einddoel, de refuge de la leisse waar we opwarmen met een flinke kop soep. We zetten er de tent op en de zon breekt af en toe door. Sneeuw gaat over in miezer regen en dan weer in sneeuw. Vanachter de klapperende tentflap kijken ik naar de witte rotspieken van de Vanoise. Wat een ongerepte natuur, wat ruig en wild. Hoe kun je dat vatten, met een kwast pielend op een papier terwijl die bergen zoveel enorm groter zijn dan mij. Weer een koude nacht met ditmaal extra geleende dekens van de refuge. 's Ochtends wakker worden in een bevroren wereld, rijp op het gras, wat sneeuw op een stijf bevroren tent. We drinken hete thee en dan toch die warme slaapzak uit om alles in te pakken voor weer een nieuwe wandeldag. Het is helder en het blijft gelukkig de rest van de dag mooi. De voorspellingen zijn ook weer goed. Kan ik weer proberen iets vast te leggen van die bergen.

4 reacties

  1. door Wiesje

    Hoi Aafke en Tjeerd, ik ben sprakeloos, weet niet meer wat ik moet zeggen. Wat een tocht, wat een belevenissen. Had je je hier een voorstelling van gemaakt toen je in maart nog in Leeuwarden was? Heel veel succes verder en geniet van elkaars steun en gezelschap , Wiesje

    geschreven op dinsdag 19 augustus 2014
  2. door Inge

    topper!!

    geschreven op dinsdag 19 augustus 2014
  3. Hallo Aafke ,
    Op de foto’s een blij gezicht, geen opmerkingen over lastige spieren of weigerende knieën. Niet altijd mooi weer, maar wel schitterende vergezichten. It’s nice to be on the road to Nice. Ook al zal je straks weer alleen verder gaan, je bent sterk genoeg om de eindstreep te halen en dat is een geweldige prestatie. Maar dat wist je zelf al.
    Niet wetend de gevolgen van de keuze,
    de latere herinnering is beslist een reuze!
    Ina en Willem

    geschreven op woensdag 20 augustus 2014
  4. Het is een geweldige tocht van uitersten en toen we je in mei in Drenthe ontmoetten hadden we er geen idee van dat je zo’n gevarieerde reis tegemoet zou gaan. Het kruimelspoor op je kaart komt al in de buurt van de finish maar je hebt nog een werels aan afwisseling voor de boeg en bij aankomst ben je in een totaal andere wereld. DEankzij jouw levendige verslagen genieten mee. Heb het goed Aafke!

    geschreven op woensdag 20 augustus 2014

schrijf een reactie