Wie had dat gedacht dat je na honderd dagen lopen, nog weer spierpijn krijgt. Ik voelde gister mijn benen al verzuren toen ik weer een korte steile helling langs de rivier op moest en nu ik me ’s ochtends in bed omdraai voel ik hoe stijf ik ben. In drie dagen tijd liep ik 75 kilometer. Elke dag wat verder en langer dan ik gewend ben, namelijk gemiddeld tussen de 15 en de 20km op een dag.

Omdat ik wildkamperen in mijn eentje niet zie zitten, had ik gister een afstand van 26km te overbruggen door de kloof van de Doubs langs de Zwitserse grens. Uit alle hoeken en gaten stroomde het water naar beneden, stak mijn pad over en voegde zich bij de al gezwollen en wild stromende rivier. De zon is eindelijk weer achter de wolken vandaan, maar alle regen van de afgelopen twee weken heeft het waterpeil zo doen stijgen dat op verschillende plekken het pad is ondergelopen. Wandelaars die me voorgingen baanden een nieuw pad iets hogerop door brandnetels en berenklauwen. Even verderop kan dat niet en is er naast het pad een steile wat overhangende wand.

Een moment overweeg ik serieus mijn schoenen uit te trekken maar dan zie ik het smalle richeltje. Met mijn brede rugzak is het een heel gemanoeuvreer maar met de wandelstokken als extra steun kom ik langs de rots en houd ik droge voeten. Alhoewel het er waarschijnlijk verre van elegant en moeiteloos uit zal hebben gezien, voel ik me een soort gems als ik terugkijk naar waar ik langsgekomen ben.

Even verderop is de rivier breder en stroomt stil maar snel, fluweelachtig olijfgroen in de zon. De kleur van oude fauteuils, die je hier nog wel eens ziet staan. Terwijl ik doorloop en over en onder menig omgevallen boom moet klauteren is het een tijdje heel stil en vergeet ik even het water dat achter al het groen schuil gaat. Dan begint het weer zachtjes te kabbelen en kolken en als de bomen wat uit elkaar wijken, liggen er grote rotsblokken waar het water zich flikkerend in het zonlicht razend langs stort.

Het is een prachtige tocht, maar ik kan er even weinig van genieten. Ik ben moe. Lichamelijk maar ook mentaal. Moe van twee weken modderen door regen en mist, zweten in je regenpak en het koud hebben als je even stopt voor een pauze. Moe van dat ik wil schilderen maar dat het vaak niet kan. Moe van de inspanning van het lopen en het alleen zijn en mijn familie, vrienden en Nederland missen. Moe van het gevoel dat ondanks het moois dat ik zie en de lieve mensen die ik ontmoet, alles op het moment meer energie kost dan het oplevert.

Kortom ik zat er even helemaal doorheen toen ik ’s avonds bij mijn camping dacht aan te komen die al vier jaar gesloten bleek. Gelukkig was er een gîte in de buurt en even later had ik mijn zus aan de telefoon met het fijne nieuws dat ze ondanks hun camper pech toch nog komen. En deze ochtend na een warme douche voelen mijn spieren weer wat soepeler en geeft het wel weer een kik mijn gestaalde kuiten te voelen. De ochtendmist trekt op en maakt plaats voor een zonnetje en ik heb een niet al te lange tocht voor me, met aan het eind een auberge met een warm maal. En dan over twee dagen zie ik weer familie.

 

 

Op de radio


 

9 reacties

  1. door Wiesje

    Hallo Aafke, wat een verhaal deze keer! Je krijgt het niet cadeau, maar dat had je denk ik ook niet verwacht, maar hoe zoiets dan in werkelijkheid voelt is toch weer een nieuwe ervaring, denk ik. Wat heerlijk , dat er mentale ondersteuning op weg is , in de vorm van familie. Dat vooruitzicht helpt je al weer verder en nu zijn ze er nog niet eens. Kun je nagaan, ga je daarna weer als een speer en straks in de Franse Alpen ook nog samen met je broer! 2 schitterende aquarellen heb je weer gemaakt . De kleuren worden steeds helderder, heel opvallend. Ook de foto’s zijn prachtig. Vanuit mijn luie stoel blijf ik genieten terwijl jij door ploetert als een gems. Hou je haaks en gezellige dagen met je zus. Laat je maar even verwennen. Liefs Wiesje

    geschreven op donderdag 17 juli 2014
  2. door DeYts

    Doe iedereen de groeten. En reken maar da je nog heel wat zonnebrand nodig gaat hebben.
    X harold

    geschreven op zaterdag 19 juli 2014
  3. Hallo Aafke, dat je karakter toont moge duidelijk zijn, wat niet wegneemt, dat het jammer is, dat je niet van de schoonheid van die omgeving kon genieten met zijn prachtige mossen. Maar wij zijn blij, dat je kunt doorbijten en een fijne komende tijd tegemoet kan zien. Misschien komt de genieting ook weer. Het is overigens niet te hopen, dat het erg warm gaat worden, want ook dat heeft vaak zijn eigen last. Op naar Nice met mooi weer , blijdschap en de moed om als het nodig is door te zetten. Het ga je goed, Ina en Willem.

    geschreven op zaterdag 19 juli 2014
  4. door Ankie

    Dat 2 voeten en 10 tenen dat allemaal aankunnen. En dan maar niet te spreken over je mint !!
    We lopen in gedachte met je mee. Hopen dat het je helpt!!
    Liefs ankiesr.

    geschreven op zaterdag 19 juli 2014
  5. door marion

    Hallo Aafke, gisteravond op de telefoon van je zus je even gezien, wij,Marion en Jos lopen nu de Gr5, na het Pieterpad, en op het terras van de camping in Born kwamen we in gesprek met je zus erachter dat zij naar jou toegingen en wat je site is. Gelijk gekeken, geweldig, dieherkenning, wij zijn net klaar in Luxemburg en gaan morgen grens met Frankrijk over. Ik vind je schilderijen erg mooi, als we thuis zijn (wij doen t in etappes en gaan vrijdag weer naar huis) ga ik eens goed ernaar kijken. Ik wens je veel succes en vind het leuk kmje tevolgen via je site, hartelijke groet Marion

    geschreven op zaterdag 19 juli 2014
  6. Hoi Aafke!

    Wat geweldig, de 100e dag alweer!
    We hebben net je interview geluisterd en je klinkt lekker enthousiast. Je maakt dan ook prachtige en bijzondere dingen mee. Heel veel succes in de Alpen, elke stap brengt je een stukje dichterbij, rustig aan en geniet ervan!
    Hartelijke groet, Gerrit en Maureen Hup

    geschreven op zaterdag 19 juli 2014
  7. Hallo Aafke,

    Ik zit je bericht te lezen een dag nadat ik samen met Liesbeth, Wim, Cocky en Dimphy de vierdaagse van Nijmegen gelopen heb. Uiteraard hardstikke trots dat wij het weer gehaald hebben, maar als ik het tegenover jouw prestaties zet, zijn het slechts peanuts! Houdt de moed er in Aafke.

    Groet Jos

    geschreven op zondag 20 juli 2014
  8. door BertusS

    Top de nieuwe schilderingen,
    Aafke, nu weet je wat de kuitenbijters zijn. Dat kan je niet uitleggen, dat moet je voelen.
    Helaas is het overal erg nat geweest en in de regen heb ik nog aan je gedacht en je moed toegewenst.

    ga verder, geniet en schilder

    geschreven op zondag 20 juli 2014
  9. door Wiesje

    Wouw! Dit wordt wel menens. Mooi hoor. Je neemt ons echt mee op reis. Op naar de Alpen!

    geschreven op zaterdag 26 juli 2014

schrijf een reactie