De zon komt over de heuvels als ik 's ochtends mijn tentje opbreek op alweer mijn laatste camping in België. Het belooft een mooie en warme dag te worden. In negen dagen tijd ben ik van Maastricht naar Ouren gelopen. Werd ik eerst steevast met bonjour begroet, de laatste dag dicht bij de grens met Luxemburg was het âlo of morgen. Ik loop Ouren uit en het pad volgt de loopt van de rivier de Sure. Wooow! Hoor ik mezelf hardop zeggen als ik langs het in het zonlicht schitterende water loop en de bergen erachter nog wat nevelig zijn. In de Ardenne moest ik al behoorlijk in de benen maar hier maak ik weer een ander soort hoogte meters. Even loopt het pad op gelijke hoogte met het water en stijgt dan stijl tot 30 meter hoogte, waar het een stukje effen langs een rotswand gaat. Tussen de stammen van dennenbomen door zie ik beneden me, het blauw van de lucht weerspiegeld in de rivier. En dan dendert het pad weer naar beneden al zigzaggend om weer op het water niveau uit te komen, waar het van voor af aan begint. Zoals in Belgie is het hier goed plannen gebleken om 's avonds een warme maaltijd en 's ochtends een boterham te kunnen eten. Keek ik in Nederland van dag tot dag wat ik tegenkwam, hier ben ik begonnen een weekplanning te maken. Dus kijken hoeveel kilometers ik gemiddeld aflegt, of ik nog een beetje op schema lig met wat ik voor vertrek bedacht had en wat ik nu zo'n beetje in een week zal lopen. Terwijl ik daar mee bezig was de afgelopen dagen en verder aan het kijken was dan de dag zelf, kwam het besef pas echt hoe ver en hoe lang deze reis nou werkelijk is. In de bijna zeven weken die ik nu onderweg ben heb ik 685km gelopen. Maar alles wat ik tot op heden beleefde en al de verschillende landschappen die ik tot nog toe zag, maakt dat het bij elkaar opgeteld voelt of ik al veel langer onderweg ben. Tot de alpen heb ik nog volgens de berekeningen exact 1000km te gaan en dan nog 675km bergen. Ik ben dus nog niet op de helft. Wandelend over de stille paden van Luxemburg had ik daar, door al dat rekenen, genoeg tijd om over na te denken en een enkele keer met zware benen onder aan een helling staand als een berg tegenop te zien. Het is weer een wijze les om niet te ver vooruit te kijken. Om de reis in etappes op te delen en je te realiseren dat je alleen wat kunt doen aan de dingen die nu op je pad komen. Die stijle helling dus weer op en als je boven komt genieten van het weidse uitzicht. Of van alle andere momenten klein en groot. Een ree die op tien meter afstand je kauwend aan staat te kijken, of een vossenstaart die in de bosje verdwijnt, lunchen aan de rivier met versgebakken brood of weten dat je heel Nederland en België doorlopen hebt. Als ik dit zo schrijf op mijn rustdag in Diekirch krijg ik alweer zin in morgen, om te zien wat er dan op mijn pad ligt. En ik mag gelukkig nog een heel eind.
Wat er verder gebeurde
Ik passeerde bijvoorbeeld het voorlopig hoogste punt op de route, 572meter over een hoogveen na Spa. En werd weer gebeld door Omroep Friesland.    
Op de radio

8 reacties

  1. door Wiesje

    Hoi Aafke. Toen ik je mail zojuist beantwoordde had ik dit verslag nog niet gelezen. We leven met je mee, maar ik bewonder je instelling en doorzettingsvermogen wanneer je het moeilijk hebt. Hoop dat de mooie momenten op blijven wegen tegen de onvermijdelijke dipjes. Het moet toch wel een kick geven dat je toch al in Luxemburg bent aangekomen. Het fietspad langs de Sure is vast minder steil en is ook erg mooi ( suggestie)? Succes verder ,Wiesje

    geschreven op donderdag 22 mei 2014
  2. door Inge

    hee buddy, ik word blij van en geinspireerd door je vette aquarellen! xx

    geschreven op donderdag 22 mei 2014
  3. Hallo hahallo

    geschreven op vrijdag 23 mei 2014
  4. Hallo aafke,het ging een beetje fout maar ik ben er weer, wat een geweldig verslag, en super intervieuw meiske, je kan niet meer stukin mijn ogen,ik vind het zo Leuk om te lezen en wat een mooie fotos,vooral met de regenboog ,aaf, ik ga nu de was ophangen voor Nicol , heb je mijn en nog gekregen, nou dikke knuffels van dolf en josje

    geschreven op vrijdag 23 mei 2014
  5. hier even een berichtj van André, hij vind zo super cool wat je allemaal doet, heel veel sterkte

    geschreven op vrijdag 23 mei 2014
  6. door Ankie

    Alweer een nieuwe mijlpaal. FRANKRIJK!! Hoorde ik van Mieke en wytse. Spannend allemaal.
    Ik ben nu op de baan en heb met ankie demoestuin bewerkt.
    Sla, radijsjes, een paar aardbeien is de oogst.
    De rest staat er goed bij.
    Groet en zoen ankie sr.

    geschreven op zondag 1 juni 2014
  7. Met verwondering en bewondering deze stom toevallig ontdekte site bekeken en beluisterd. Zie daar een bijzondere dame (die sprekend op haar moeder lijkt ) midden in een groot avontuur. Beste Aafke, wat kan jij ontzettend boeiend schrijven, prachtig schilderen en wat ben je onderweg op een heel bijzonder stuk levenspad! Goede reis gewenst, ik wandel zo nu en dan een stukje achter je aan, als je het niet erg vindt. Hartelijke groet van Emmy, soort oud-tante!? (nl nicht van Mieke!)

    geschreven op donderdag 12 juni 2014
  8. door Ger

    Hoi Aafke,
    Sinds gisteren jouw kunstproject gevolgd.
    Wat een prachtig initiatief. De aarde is zo mooi. Je maakt hele mooi foto’s.
    Geniet van de onbeschrijflijke verscheidenheid die de natuur biedt.
    Wat een waanzinnige regenboog boven je tentje.
    En wat een prachtige rivier. Uitnodigend 😉
    Ik ga je volgen.
    Ger

    geschreven op vrijdag 27 juni 2014

schrijf een reactie