Ik loop de verzakte traptreden op van een oud gebouw waarvan het stucwerk afbladdert. Op het uithangbord staat toch echt hotel restaurant ‘de la poste’ hoewel ik sterk betwijfel of het nog in functie is.

Ik voel aan de deur maar die zit op slot. Er is geen deurbel maar de hond slaat aan met hetzelfde effect. De deur gaat open “oui bonjour, qu’est ce que vous voulez?” Een man staat in de deuropening. Zijn bril staat niet meer helemaal waterpas op zijn neus en zijn haar van links naar rechts over het hoofd gestreken staat wat omhoog.

Wat ik wil? “Une chambre pour la nuit si vous plait.” Alsof hem dat wat verbaast draait hij zich om naar zijn vrouw. Ze zit in een rolstoel met de rug naar de deur in de grote, evenzeer verouderde eetzaal en kijkt televisie. “Als ze hier wil slapen, dan laat je haar toch.” Zegt ze over haar schouder heen, zonder haar blik lang van het scherm te wenden. Hij doet een stap opzij om me binnen te laten. “Je vous montre le chambre, mais pas de television hein. Die is nog niet aangesloten.”

Hij gaat me voor de brede houten trap op met krakende treden en een mooie ijzeren leuningen met hier en daar een spinnenweb. Aan de lila muur hangen trapsgewijs schilderijtjes van kleurige bloemstillevens en donkere pittoreske landschappen.

Op de eerste etage stoppen we bij een bewerkte houten deur. Mijn kamer. Hij is ruim en hoog met openslaande ramen. Er staat een Frans bed, tegen de kast een kopie van een schilderij van renoir. Er hangen gehaakte vitrages en verschoten gordijnen en het plafon is met een sierlijke bloemetje patroon behangen. In de hoek staat een uit de toon vallende moderne douchecel. Het bed is schoon de vloer wat minder maar ‘D’accord, je le prends.’ Volgens de waard is alles net opgeknapt en gaan ze binnenkort na drie jaar weer open. Vandaar dat ze nog niemand verwachte.

Voor het eten neem ik een douche, die er veel belovend uitzag maar alleen gloeiend heet water spuwt. Als ik me afdroog hoor ik de vrouw beneden tieren en vloeken en even later galmen de fransen chansons door het huis en wordt er luidkeels mee gezongen. Waar ben ik nu weer beland? Vraag ik me hardop af en moet lachen.

Ik eet wat buiten de deur en als ik terugkom zit alleen de waard nog in de eetzaal. Hij kijkt Frankrijk – Paraguay. Aangezien ik geen televisie heb nodigt hij me uit mee te kijken. Hij heeft de voeten omhoog gelegd op een stoel. “Bonne idee” zeg ik, en volg zijn voorbeeld. “Ah oui! oui! Ils m’ont tirer desus!” Zegt hij wijzend op zijn been. “Bent u beschoten?”

“Ja door de Duitsers!” Er volgt een verhaal hoe hij als Italiaans jongetje van dertien in de oorlog, door het graanveld kroop nadat de avondklok was ingegaan om naar zijn opa te gaan. De Duitser die op wacht stond zag het graan bewegen en vuurde. De kogels schampte slechts zijn dij maar omdat ze de kogels in het azijn legden raakte de wond geïnfecteerd. Weken lag hij in het ziekenhuis.

“Pfoe! Ma vie! ij jij jij! Je kun er een boek over schijven. Tu sais l’allemand, c’etait un ami de moi en plus!” De soldaat kende hij goed omdat hij leek op diens zoontje. Hij zat wel eens bij hem op de knie. Niet veel later werd de soldaat uitgezonden naar Frankrijk en nog weer wat later lag hij in hetzelfde ziekenhuis en miste beide benen vanaf zijn knieën. Hij was op een mijn gelopen. Weer een paar maanden daarna was er niets meer van het ziekenhuis en het dorp over op de kerktoren na. De geallieerde hadden alles plat gebombardeerd. “Tout sauf les eglises.”

Het voetbal staat nog aan op de achtergrond maar we zien er niets van. Er volgt een aaneenschakeling van anekdotes en verhalen. Over hoe hij door zijn horloge te verzetten en te doen alsof hij dacht de bus te missen een knap meisje zover kreeg om een praatje te maken. Over de vrouw die hem verleidde en hem trouwde maar van wie hij niet hield. Over de avond dat hij in Parijs in een cafe met vrienden ontdekte dat men hun graag hoorde zingen en gitaar spelen. Hoe hij boksen leerde en hoe het hem als Italiaan in Frankrijk goed van pas kwam. Hoe hij als 25 jarige de leiding kreeg over een fabriek. En hoe hij 10 jaar geleden een vrouw ontmoette met een drankprobleem en had gedacht haar te kunnen helpen.

Wat is uw naam eigenlijk? vraag ik. “Ferri, Louis Ferri” hij wijst op een zwart wit foto uit de jaren 50 van een knappe jonge van mijn leeftijd, het golvende haar netjes achterover gekamd.

Veel te laat voor mijn doen ga ik naar bed. De volgende ochtend lig ik in een kuil. Het matras heeft zijn beste tijd gehad. Dat mogen ze dan ook nog wel even vervangen voordat ze ‘weer’ open gaan denk ik, voor de zoveelste keer. Maar beneden staat Louis alweer met koffie en cakejes klaar en hoor ik nog wat verhalen over het casino voordat hij me uitzwaait.

Even later loop ik door het bos. Ik kom niemand tegen en het is heerlijk in mijn eentje. Het pad slingert tussen de bomen, de zon valt door de bladeren. En ik denk aan wat Louis me allemaal vertelde en ik denk aan de mensen die ik ken en wat zij allemaal beleven en beleefden. En wat die mensen door al dat doen en ondernemen een kleur aan het leven geven en hoe zowel de goede als minder goede ervaringen mooie verhalen kunnen opleveren.

En dat geeft extra moed, moed om zelf dingen te ondernemen en je niet van de wijs te laten brengen door het onbekende.

 

 

Op de radio

12 reacties

  1. door Inge

    Zo dan, dat verhaal staat weer als een huis. Mooi Aafke, mooi. Keep on going, painting and writing 🙂

    geschreven op woensdag 4 juni 2014
  2. door sido

    Kan niet wachten op het ongetwijfeld rijk geillustreerde boek met de avonturen van Aafke en de Wonderpenselen. Super!

    geschreven op woensdag 4 juni 2014
  3. door DeYts

    Ja die Hotels de la Poste’s die willen wat. Soms heten ze Hotel Terminus en dan ga je de volgende ochtend toch weer verder na een kuilzakkend nachtje in dat niet zo hemelse hemelbed te hebben doorgebracht. Schitterend Aafke. Bon courage!

    geschreven op woensdag 4 juni 2014
  4. door Wiesje

    Hoi Aafke, zojuist je interview gehoord en je verslag met foto’s en meest recente aquarel bekeken. Geweldig. Wat een belevenissen allemaal. Heerlijk dat je de Franse taal goed beheerst, dat maakt de contacten met de locale bevolking zoveel leuker. Doe de groeten aan je oom en tante, leuk dat die je ook op deze manier wat volgen. Ik neem tenminste aan , dat zij dezelfden zijn die wij in Limburg ontmoet hebben. Heel goede reis verder en alle succes gewenst.

    geschreven op woensdag 4 juni 2014
  5. door Bbertuss

    Aafke, top verslaggeving.

    Voorspoedige tocht toegewenst.

    geschreven op zondag 8 juni 2014
  6. door conny

    klaprozen langs een graanveld! Wat is het leven toch mooi he!

    geschreven op maandag 9 juni 2014
  7. Geweldig Aafke!!
    Hoop dat je boek een groot success wordt. Je reis is ongetwijfeld erg bijzonder! Hopelijk voldoen al je reis spullen uit de USA.
    Goeie reis verder.

    geschreven op maandag 9 juni 2014
  8. Super aaf je. .maakt het steeds waar genieten jos .@, m

    geschreven op maandag 9 juni 2014
  9. door Mieke

    En nu op zoek naar koud stromend water. Iedere dag een stap verder, iedere dag een beetje warmer, koud water dat is waar je voeten van houden. xxx

    geschreven op dinsdag 10 juni 2014
  10. door Ger

    Wow meis, wat een verhaal. Je schrijft alsof we het zelf meemaken. Als ik jou was zou ik naast het schilderen zeker ook schrijven.
    Ik ben onder de indruk van beide.
    Fijn dat je zo geniet van de omgeving.
    Dank dat je ons laat meegenieten 🙂
    Ger

    geschreven op vrijdag 27 juni 2014
  11. door Fred Neef

    Hotel la Poste

    Beste Aafke,

    via een college van mij ontving ik een link naar jouw web-site. Want verleden jaar heb ik samen met mijn vrouw vanuit huis tot aan Aosta gelopen.
    En jawel: ook gelogeerd in Hotel La Poste. En een soortgelijke ervaring met hem gehad. het interieur (Fellini stijl) en de mensen waren voor ons ook een onvergetelijke ervaring.
    Uit eigen ervaringen kan ik je vertellen dat er nog meer van dit so

    geschreven op dinsdag 1 juli 2014
  12. door Fred Neef

    …. nog even doorschrijven 😉

    uit eigen ervaring kan ik je vertellen dat er nog meer van dit soort mooie momenten komen. Prachtige omgevingen en verhalen, mooie mensen die vol in het leven staan met een historie. Ik / wij gaan je volgen. Veel plezier.

    Fred en Dini

    geschreven op dinsdag 1 juli 2014

schrijf een reactie