In de schaduw van een bosrand neem ik nog eens extra pauze voor mijn vermoeide voeten. Ik kijk uit over het Franse 'platte'land en denk aan de landkaart bij het plannen van mijn route afgelopen winter. Het papier is zo plat en de centimeters zo klein. Hier in werkelijkheid zijn het kilometers glooiende graanvelden en groene weide met af en toe een dorpje met kerktoren. 's Ochtends ben ik vertrokken van mijn couchsurfadres in het kleine dorpje Bouxieres-aux-Chenes. Ik kon er dankzij Franse gastvrijheid twee dagen pauzeren en een beetje op adem te komen. Met een knoop in mijn maag stapte ik de GR5 weer op. Het komende stuk heeft nog sporadisch campings en supermarkten. Couchsurfers zijn er al helemaal niet te vinden. En zelfs al zouden mijn voeten minder beurs aanvoelen, dan zou het een hele kluif zijn sommige afstand te overbruggen. Ik heis mijn tas met eten voor vanavond weer op mijn rug en loop in de hitte de landweg af door het graan. In het eerst volgende gehucht hoop ik een fontein voor verkoeling te vinden maar ik moet het doen met een koude cola. Ook een luxe. Er is een kleine cafeetje waar het gezellig is. Er zit een groepje vrienden te discussiëren en te eten. Het is nog relatief vroeg en ik heb een korte dag gepland met als einddoel een nog onbekende voortuin in het eerst volgende gehucht Attilloncourt. Na mijn cola loop ik weer een heuvel op en kan ik het al zien liggen in het volgende dal. De boeren zijn in het land aan het werk, het hooi wordt binnen gehaald. Er zijn wat wolken in de lucht, in de berm staan klaprozen en kamille in bloei. Een leeuwerik hangt boven me in de lucht. Ik schilder ansichtkaarten en loop dan redelijk optimistisch gestemd de enige straat van het dorp in. En wie komt daar aangereden? De man die ik, een dorp eerder in het cafe had zien zitten discussiëren met zijn vrienden. Of ik iets zocht? Tien minuten later staat mijn tent in zijn voortuin, en wordt me door zijn vrouw de douche en het toilette gewezen, mag ik het kookstel gebruiken en zegt ze me dat ze niet snapt waarom ik niet gewoon heb gevraagd of ze een kamer had waar ik kon slapen. De volgende ochtend loop ik met een gekregen stokbrood en gekookte eieren van de kippen van haar schoonmoeder weer het dal uit de heuvel op. In de verte achter me zie ik Bouxieres aux Chenes op een helling liggen. Het pad loopt een stukje gelijk over de heuvelrug en ik heb een weidse uitzicht en dan begint het zachtjes te dalen en verdwijnt Bouxieres achter het hoge uitgebloeide koolzaad. Voor me ligt weer een nieuw dal. En daar achter nog meer land, nog meer graanvelden, heuvels en in de verte zie ik de eerste bergen. Heel lichte blauwe silhouetten waarvan ik me in eerste instantie afvraag of ik het wel goed zie. Wat is er toch veel in de wereld dat je verbeeldingsvermogen en je verwachting te boven gaat.    

7 reacties

  1. door Wiesje

    Hoi Aafke, wat een enorme uitdaging ben jij aangegaan! Chapeau et revérence !!!!!! Met de camper door Frankrijk vind ik het altijd al zo’n groot land, laat staan te voet, zoals jij nu, maar …. Jij ziet zoveel meer details en schoonheid en laat ons allemaal daarvan meegenieten. Dank hiervoor. Zet hem op en pas goed op jezelf, liefs Wiesje

    geschreven op vrijdag 13 juni 2014
  2. door conny

    Mooi verslag! Goed gedaan. En het landschap zindert van de hitte. Is het toch waar dat je soms op je kiezen moet bijten voor de kunst..?

    geschreven op vrijdag 13 juni 2014
  3. Hallo Aafke,
    Vandaag eens even je verhalen en belevenissen gelezen.
    Super hoor, echt genieten van het land en al z’n facetten.
    Een zijn met de natuur, is lopend nog veel intenser dan vanaf de fiets, wat ik ook terugvind in je verhalen.
    Wij zijn een van die stellen die je, nat tegenkwam in Millingen. Na een week zat het er voor ons op en zijn we weer naar huis gekeerd, het andere stel dan bij ons was (Maureen en Gerrit) zijn nu bijna in Rome, hun eind bestemming.
    Sterkte en veel plezier met het vervolg op je tocht.

    geschreven op zondag 15 juni 2014
  4. door bertusS

    Met je stralende lach door heel Frankrijk, opent vele deuren.

    nb. het schrijven gaat je steeds beter af.

    Bert

    geschreven op maandag 16 juni 2014
  5. door Ankie

    Lieve, volhardende Aafke,
    Wat belangrijk dat je goed Frans beheerst, zo kom aan prachtige en ontroerende verhalen en toch steeds weer aan een oplossing aan het einde van de dag. Het is iedere dag weer even spannend, zo te lezen.
    Nederland te voet lijkt groot maar Frankrijk is het echt…
    Chapeau…. ! Veel dikke zoenen, ankiesr.

    geschreven op woensdag 18 juni 2014
  6. In jouw verslagen proeven we weer de landstreken, de ontmoetingen, de lastige én mooie momenten van de tocht die wíj (ongeveer) van zuid naar noord fietsen. Je schrijft enorm beeldend en je aquarellen en foto’s vullrn dat aan tot een reisverhaal waar we erg naar uitkijken
    Goede reis verder Aafke.

    Charmes (Vogezen) 18 juni, 21.20 uur

    geschreven op woensdag 18 juni 2014
  7. door DeYts

    De aqaurel Bij Amance vind ik erg mooi.

    geschreven op zaterdag 21 juni 2014