Als ik over stille paden loop en ik waan me alleen dan begin ik wel eens te zingen. Voor elke situatie is er een passend liedje te vinden. Mijn favoriet deze week “I’ve got confidence”.

Voor Sound of Music leken en ook voor de liefhebbers:

 

Terug op de GR5, op goed gemarkeerde en belopen paden heb ik weer wat vertrouwen herwonnen. Tegelijk blijft het ook een bezwerings liedje. Voor ik de titelsong kan zingen van de film, bovenop een alpenwei, moet ik eerst nog een stuk van zo’n 500km overbruggen.

Vertrouwen is essentieel maar daarnaast geven ook leuke en mooie momenten soms net even wat extra energie.

Eergisteren zat ik midden op het pad, het bos te schilderen toen er een Fransman naast me stopte. Met zijn rugzak op en wandeluitrusting aan, herkende ik hem meteen als GR5 loper. “Ah! mais c’est pas vrai!” Een beetje verbaast keek ik naar hem op. “Eindelijk ontmoet ik je.” Hij plofte gelijk naast me neer. 200km terug had hij voor het eerst wat van iemand over me gehoord en sindsdien nog op drie andere plaatsen. Maar na St-Quirin, het laatste dorpje dat ik nog aandeed op de GR5 voordat ik afboog op de GR533 had hij niks meer vernomen, was me zodoende wat vergeten en had niet meer gedacht me nog tegen te komen.

Als ik de laatste hand heb gelegd aan mijn schilderij van het zonnige dennen bos lopen we samen op. De kilometers gaan wat sneller voorbij. We drinken wat in Barr tot zijn trein vertrekt voor een rustdag in Strassbourg en dan loop ik weer in mijn eentje naar de camping.

Nu, een paar dagen verder, buigt de route af van de Rijnvallei. Waar ik eerst af en toe tussen de bomen door uitzicht over de valei  had, loopt hij nu dieper de bergen in. Komende vijf dagen loopt het pad over de Route du Cretes en daalt slechts één keer af naar een gehucht. Dus heb ik net voor de eerst keer een Refuge gereserveerd en een potje multivitaminen gekocht als aanvulling op wat waarschijnlijk een eentonig dieet van pasta zal worden. Maar ik kijk uit naar de natuur en de vergezichten.

6 reacties

  1. door sido

    Mooi Aafke, geniet van je verhalen en elke keer wanneer ik langs de golfbaan fiets door het hoge gras denk ik aan jou, de tekentemster op wandelschoenen.

    Lopen is zoveel meer dan die ene voet voor die andere zetten.

    geschreven op donderdag 26 juni 2014
  2. door conny

    Yes!

    geschreven op vrijdag 27 juni 2014
  3. door Ger

    Soms is een omweggetje noodzakelijk om een barriére
    te omzeilen ;).
    Heerlijk hoe je dan weer energie haalt uit onverwachte, positieve momenten. Dat schept moed.
    Ger

    geschreven op vrijdag 27 juni 2014
  4. door Wiesje

    Hoi Aafke, de Sound of Music heeft nog wel een paar liedjes die je moed of inspiratie kunnen geven, wat dacht je van ” Climb ev’ry mountain”. Ik zie jou al voor me , dansend als Maria, maar dan met rugzak en schilder – attributen. Met zo’n instelling kom je er wel! Grappig, deze film is grijs gedraaid in ons gezin en ook de volgende generatie smelt er weer bij. We kennen je nog maar kort , maar door zo iets gezamenlijks voelt het heel vertrouwd. Heel veel succes verder, liefs Wiesje

    geschreven op vrijdag 27 juni 2014
  5. door Bertuss

    Wat leuk daar en een erg mooie route.
    Wij zitten gezellig op camping im aal.
    En Noa ligt te slapen onder de tafel in de caravan. Voor ons vertrek kreeg ze nog een puppiespuitje. Daar zal ze wel moe van zijn.
    Ze is een pittige tante en niet geeft niet snel op.
    Ik hoop dat het stijgen en dalen je goed zal bevallen. Dan liggen er nog heel veel mooie routes in de bergen voor je klaar.

    geschreven op zaterdag 28 juni 2014
  6. door pierre

    Hoi Aagje, val nu in je blog na het lezen van mijn schuur de de Op Pad, leuke verslagen, heb ook Wild gelezen, geweldig boek en begrijp je beweegreden! Heel veel succes met je tocht en zal zo bij tijd en wijlen wat op je blog zetten! Groetjes Pierre ps best wel jaloers!!

    geschreven op zondag 29 juni 2014

schrijf een reactie