Manet – Chez le Pere Lathuile

Een zonnige binnenplaats, vroeg in de zomer. Is het Parijs? Op de achtergrond houd een ober een koffiekan omhoog. Hij kijkt me aan alsof ik net ben aan komen lopen en een tafeltje zoek. Het paar op de voorgrond heeft alleen oog voor elkaar. Ze zijn ogenschijnlijk eenvoudig geschilderd, robuust neergezet en opgebouwd uit brede toetsen. Toetsen die soms helder en makkelijk te volgen zijn maar dan weer schijnbaar chaotisch in elkaar opgaan. Ze volgen de rondingen van zijn hals, wang en licht wippende neus en van haar opgestoken haren, wollen mantel en gehaakte handschoenen.

Hier en daar hoopt de verf zich op, zoals in de achtergrond. Het zonlicht is er gevangen in vette, afwisselend wit en citroen gelige toetsjes, waar het daglicht van vandaag achter blijft hangen. Samen met het groen van planten, schijnbaar toevallige penseelstreken, vormt het een bewegelijk geheel, dat het geluid van gezellig geroezemoes, het geklingel van bestek op borden en theelepeltjes in kopjes oproept.

De champagne is ingeschonken. Zijn hand rust ontspannen op de voet van het glas, de andere heeft hij over de leuning van haar stoel gelegd. Een zijdeachtige peer staat vergeten op een bord, een schaduw werpend op het in zonlicht badende tafelkleed. Het is een prachtige vondst dat reflecterende tafelkleed dat haar gezicht verlicht en zacht doet opgloeien terwijl het zijne in de schaduw blijft.

Beeld ik het me in of spreekt uit haar wat rechte houding enige reserve? Aan de blik in zijn ogen te zien, heeft zij hem in elk geval, volledig ingepakt.

Als ik even later het Musee des Beaux Arts in Tournai uitloop, regent het nog steeds en lijkt het na dat zonnige tafereel nog kouder. De dag erop breng ik door in de omgeving van de Somme. Wolkbreuken in de verte boven bloeiend koolzaad en boven mijn hoofd. Ik schilder voor het eerst deze reis. ‘T gaat tussen sneeuwbuien door, die ik schuilend met de autodeur dicht afwacht. Vandaag dacht ik het onderwerp van een wolkbreuken of bloeiend koolzaad nog eens op te zoeken en het anders aan te pakken maar ik zie het niet en er zit me van alles in de weg. De vaart van de auto, geen plek om de auto stil te zetten maar vooral de kou en nattigheid. Op de camping bij Rouen aangekomen hak ik de knoop door, ik rij naar het warme Spanje.

1 reactie

  1. Hi Aafke, deel je interesse voor Edouard Manet. las onlangs boeiend boek over zijn leven en dat van zijn Nederlandse vrouw, een begenadigd pianiste.
    Houd ook erg van koolzaadvelden, alleen de geur al. Jaren terug voeren we er tussendoor over het Sambre L’Oise kanaal op het vrachtbootje. Zag er nog nooit zo’n kille plensbui over uitgestort. Indrukwekkend. Mooi geschilderd.

    geschreven op woensdag 4 mei 2016

schrijf een reactie