Tot op heden heb ik niet veel gedachte geschonken aan het eind van mijn tocht. Tussen mij en Nice lagen vooral veel kilometers en dus hield ik me bezig met wat mijn doel voor de dag was. Hooguit als ik eens door de kou en regen sjokte, me verlekkerend met het beeld van een helder blauwe zee in de zon, stralend wit zand en ik in een nieuw aangeschafte bikini naar het water rennend en de golven in duikend. Als een beeld dat je kan hebben van iets waar je van hebt horen zeggen en het daardoor lijkt te kennen maar nooit werkelijk gezien hebt.

Mijn beeld
van Nice stamt nog van voor dat ik de Belg ontmoete die me vertelde dat hij over het kiezelstrand liep om een duik te nemen en vervolgens de zee uit kwam onder de kwallen steken waar hij nog dagen last van had en van voor dat wandelaars me herhaaldelijk adviseerde om de gr variant naar Menton te nemen, en me gezegd werd dat Nice niet meer zou zijn wat het geweest is.

10363853_1490841907820600_5675394843088487507_nHet Nice in mijn hoofd, waar Matisse schilderde vanuit zijn hotel kamer aan de boulevard, het diepe zwart rond de blauwe vioolkist, horizontale lichtstrepen door een gesloten luik, de zon die door openstaande deuren op terracotta kleurige tegels valt, een palmboom als groene pluim zichtbaar door een openstaand raam, begint desondanks langzaam plaats te maken voor het Nice dat hier 300 kilometer vandaan ligt.

Vandaag wacht ik in Briancon op een laatste postpakket met nog wat nieuw aquarel papier. Ik ben halverwege de Alpen en naar zeggen is dit de overgang naar zuid Frankrijk en de Mediterranee. In het landschap zag ik gister langzaam ook de verschillen zich aftekenen. Droger, nog meer kale rotsen en overal dezelfde soort sparren die een beetje uit elkaar staan. Volgens mijn wandelboekje kan ik in 11 etappes in Nice zijn. Alhoewel wanneer ik die etappes aan zou houden, ik alsnog het lootje zou leggen.

Ergens is mijn hart er goed voor om er zo snel mogelijk te zijn en kan ik haast niet wachten om het te zien liggen. Maar tegelijkertijd ben ik me gaan hechten aan het beeld dat als een soort baken aan het eind van mijn route staat. Een tijdloze paradijselijke wereld van Matisse.

7 reacties

  1. Het zou ook maar gek zijn Aafke als je er ‘straks’ bent, want dan is de tocht afgelopen. We lezen nog altijd met je mee en vragen ons af of wij (vooral ik) en de jongens dat ook kunnen daar in de Alpen. Voorlopig hebben wij nog wat langer te gaan. Veel succes als je weer alleen verder gaat! Vrolijke groet uit Oldemarkt

    geschreven op zondag 24 augustus 2014
  2. door Bertuss

    Hoi Aafke,
    Geniet en schilder zoveel als mogelijk. Denk nog maar even niet aan de laatste meters.
    Hoe zegt men, het gaat om het doel en dat is niet het einde.

    Ik wens je/jullie een voorspoedige voortzetting.

    geschreven op zondag 24 augustus 2014
  3. door Wiesje

    Hallo Aafke, heel begrijpelijk dat je met het einddoel in zicht daar wat ambivalent tegenover staat. Inmiddels afscheid genomen van je broer? Onvoorstelbaar dat de rest van de tocht nog maar meer 11 etappes telt. Je foto boven dit verslag heeft al zo veel meer een mediterrane uitstraling en dat wordt alleen maar meer. Dat gaan we ongetwijfeld terugzien in je werk. Het blijft genieten voor ons! Heel veel succes verder en geniet van de laatste loodjes.

    geschreven op zondag 24 augustus 2014
  4. door Wietse

    Je bericht maakt me nostalgisch: het verschil tussen droom en werkelijkheid. De dingen die komen, het leven dat komt en de dromen en de voorstelling die we daarvan hebben. Hoe spannend is het leven als het zich voor ons ontvouwd en dromen soms werkelijkheid worden en soms wreed verstoord. Geniet daarom van het pad en het doel komt vanzelf in zijn ware gedaante.
    Liefs van je vader

    geschreven op maandag 25 augustus 2014
  5. door Hester

    Ha Aaf,

    Heb even bij gelezen en genoten van je verhalen, ook samen met Tjeerd hoog in de bergen. Ruig! Aan je aquarellen zie ik dat het landschap lichter en minder streng wordt, en toch zijn die hele hoge grijze en witte bergen van eerder het meest indrukwekkend. Op naar de zee! Maar niet te snel..

    Liefs, Hester

    P.s ik geniet nu ook van mijn eigen aquarelletje hier op de schoorsteenmantel. Dank! Ik kijk uit naar het boek.

    geschreven op maandag 25 augustus 2014
  6. door Renske

    Wauw gaaf Aaf (klinkt een beetje raar, maar rijmt mooi)!

    Wat een tocht, mooi dat het mediterraanse leven in zicht komt. Briancon is inderdaad een mooie poort naar het zuiden die oproept tot bezinning. Op onze verhuistocht van Nederland naar Rome hebben we daar ook een week met oud en nieuw doorgebracht, een goed rustpunt.

    Heel veel succes, maar vergeet niet te genieten, gewoon 22 in plaats van 11 wandeletappes. De zee in Nice is extra lekker warm eind september en alle nieuwe bikiniĀ“s halve prijs…..

    Renske

    geschreven op woensdag 27 augustus 2014
  7. Hoi Aafke,
    Via Renske, je nichtje

    geschreven op donderdag 28 augustus 2014

schrijf een reactie